مسیر بازسازی اقتصاد ایران؛ از انکار واقعیت‌ها تا اصلاحات ساختاری

ایران در یک دهه می‌تواند روی ریل توسعه قرار گیرد، حتی اگر به توسعه کامل نرسد.

بازسازی اقتصادی نیازمند تغییر در اندیشه و پذیرش صادقانه واقعیت‌هاست، همانند تجربه آلمان پس از جنگ.

ناکامی در حل مساله ایران ناشی از نگاه تک‌بعدی به توسعه و غفلت از ابعاد سیاسی و اجتماعی است.

توسعه زیرساختی بدون توسعه اجتماعی و نهادی، پایدار نخواهد بود و بحران‌ها را تشدید می‌کند.

سرمایه اصلی ایران نیروی انسانی است و فرسایش آن به معنای خاموش شدن موتور پیشرفت کشور است.

برنامه‌ریزی برای حل بحران‌های ایران نیازمند درک دقیق و جامع از وضعیت موجود است.

تورم، بیکاری و محدودیت‌های بین‌المللی، ظرفیت رشد و افق برنامه‌ریزی را در ایران محدود کرده‌اند.

حل مشکلات نیازمند اولویت‌بندی دقیق منابع و کنار گذاشتن شعارزدگی در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی است.

هزینه اصلاحات با گذشت زمان افزایش می‌یابد؛ پس باید گفت‌وگوی ملی درباره واقعیت‌ها را آغاز کرد.