چرا برنامه‌های توسعه در ایران به جای اجرا، تنها روی کاغذ باقی می‌مانند؟

برنامه‌ریزی دولتی در ایران با تاسیس سازمان برنامه و تمرکز بر زیرساخت‌ها آغاز شد.

دهه ۴۰ با حضور تکنوکرات‌ها، دوره شتاب‌گیری صنعتی‌سازی و رشد طبقه متوسط بود.

توسعه دولت‌محور و فقدان نهادهای مدنی منجر به نابرابری و انسداد سیاسی شد.

در دهه ۵۰، وفور درآمد نفتی برنامه‌ریزی را به پروژه‌های مالی تورم‌زا تبدیل کرد.

پس از انقلاب، برنامه‌ها بیش از آنکه ملی باشند، وابسته به دولت‌های وقت بودند.

تغییر دولت‌ها باعث توقف برنامه‌های اصلاحی و تضعیف انضباط برنامه‌ای شد.

برنامه‌های پنجم و ششم به دلیل غلبه سیاست بر کارشناسی، اهدافشان محقق نشد.

ریشه ناکامی‌ها در نگرش کوتاه‌مدت و ضعف نهادهای پاسخ‌گو نهفته است.

اصلاح برنامه هفتم با تمرکز بر بازسازی، نیازمند هماهنگی دقیق و ظرفیت اجرایی است.

شکست اهداف چشم‌انداز ۱۴۰۴، شکست تصور توسعه به‌مثابه نوشتن سند است.

توسعه واقعی نیازمند نهادهای پایدار است و بدون آن‌ها، برنامه‌ها فقط رویا هستند.