چرا آمایش سرزمین در ایران به ابزاری ناکارآمد در توسعه تبدیل شده است؟

سیاستگذاری و اقتصاد کلانحکمرانی و جرایم اقتصادی۱۰ خرداد ۱۴۰۵ دنیای اقتصاد

آمایش سرزمین در ایران به دلیل گسست میان سیاست و اقتصاد، به جای راهنمای توسعه، به ابزاری تشریفاتی تبدیل شده است.

آمایش سرزمین در ایران به دلیل فقدان منطق منسجم توسعه و غلبه تصمیمات کوتاه‌مدت، به مفهومی حاشیه‌ای تبدیل شده است.

توسعه واقعی فراتر از رشد اقتصادی است و نیازمند ایجاد رفاه و آینده‌ای قابل پیش‌بینی برای شهروندان است.

مشکلات کلیدی شامل نبود مسترپلن ملی، توسعه جزیره‌ای و نادیده گرفتن محدودیت‌های اقلیمی و منابع آب است.

اصلاح وضعیت نیازمند الگوی توسعه ملی، ثبات نهادی، شفافیت و تقویت نقش بخش خصوصی است.

تداوم روند فعلی منجر به تخریب منابع، نابرابری منطقه‌ای و کاهش شدید سرمایه اجتماعی خواهد شد.

این موضوع مستقیماً بر کیفیت زندگی، دسترسی به منابع آب، فرصت‌های شغلی و عدالت منطقه‌ای در محل زندگی شما تأثیر می‌گذارد.

باید پیگیری کرد که آیا نهادهای سیاست‌گذار در برنامه‌های توسعه آتی، الزامات آمایشی را به عنوان قیدهای غیرقابل‌تغییر می‌پذیرند یا خیر.

آمایش سرزمین در ایران شکست نخورده است، بلکه هرگز به عنوان یک 'منطق حکمرانی' پذیرفته نشده و صرفاً به عنوان یک 'پیوست فنی' نادیده گرفته شده است.

عموم مردم

کاهش رفاه و کیفیت زندگی به دلیل توسعه نامتوازن و تخریب منابع

بخش خصوصی

عدم قطعیت در سرمایه‌گذاری به دلیل نبود مسترپلن ملی و تصمیمات سلیقه‌ای

سازمان برنامه و بودجه- نهاد متولی برنامه‌ریزی و آمایش