بحران بهره‌وری در معادن ایران؛ چرا جذب نیروی کار به تولید ثروت منجر نشد؟

بهره‌وری نیروی کار شاخص کلیدی کارآیی است و افت آن نشان‌دهنده چالش ساختاری در اقتصاد معدن است.

مهاجرت متخصصان به خارج و جایگزینی آن‌ها با نیروهای غیرمتخصص، عامل اصلی کاهش بهره‌وری است.

کاهش مهارت و تجربه نیروها، بازدهی عملیاتی و ایمنی معادن را به شدت تحت تاثیر قرار داده است.

ضعف نظام آموزشی و کمبود بودجه برای تربیت تکنسین‌های ماهر، شکاف مهارتی را عمیق‌تر کرده است.

خروج تدریجی متخصصان و کندی تربیت جایگزین، ریسک حوادث معدنی و افت بهره‌وری را افزایش داده است.

از سال ۱۴۰۰، واگرایی بین رشد اشتغال و کاهش ارزش افزوده، بهره‌وری را به پایین‌ترین سطح ۶ سال اخیر رساند.

فرسودگی ماشین‌آلات و محدودیت‌های تحریمی مانع از تبدیل نیروی انسانی به ارزش افزوده شده است.

پارادوکس جذب نیروی بیشتر در کنار کاهش ارزش افزوده، نشان‌دهنده یک چالش ساختاری عمیق است.

تجربه کشورهای رقیب نشان می‌دهد رقابت‌پذیری در معدن به شدت به فناوری و اتوماسیون وابسته است.

کاهش بهره‌وری هزینه تولید را بالا برده و صنایع پایین‌دستی را نیز با چالش تامین مواجه می‌کند.

توسعه پایدار معدن نیازمند اصلاحات همزمان در فناوری، آموزش و سرمایه‌گذاری است.