رکود صنعتی؛ نقاب پنهان‌کننده ناترازی واقعی برق در ایران

ناترازی برق با رکود صنعتی پنهان شده و آمارها تقاضای واقعی را نشان نمی‌دهند.

بهبود ظاهری ناترازی ناشی از افت تولید صنعتی است، نه اصلاح ساختاری صنعت برق.

افزایش ظرفیت تولید برق به دلیل محدودیت‌های منابع و سرمایه‌گذاری، تاثیر ناچیزی بر شبکه داشته است.

بار اصلی کمبود برق بر دوش صنعت است که مانع رشد اقتصادی می‌شود.

ظرفیت اسمی ۱۰۰ هزار مگاواتی با توان واقعی تامین برق فاصله معناداری دارد.

ناترازی واقعی برق در تابستان گذشته بین ۲۰ تا ۲۲ هزار مگاوات برآورد می‌شود.

در صورت تداوم رکود، تقاضای برق رشد چشمگیری نخواهد داشت اما ناترازی همچنان باقی است.

افزایش ظرفیت‌های اخیر عمدتاً خورشیدی بوده و در سایر بخش‌ها رشد معناداری رخ نداده است.

ضریب ظرفیت پایین نیروگاه‌های خورشیدی، تولید موثر آن‌ها را بسیار کمتر از ظرفیت اسمی می‌کند.

تبدیل نیروگاه‌های گازی به سیکل ترکیبی به دلیل کمبود منابع مالی بسیار کند پیش می‌رود.

مدیریت تقاضا صورت نگرفته و بار ناترازی همچنان بر دوش بخش صنعت باقی می‌ماند.

سیاست خودتامینی برق صنایع از نظر حقوقی و عملی با چالش‌های جدی مواجه است.

تولید برق تخصصی است و تحمیل آن به صنایع غیرتخصصی، غیرعقلانی و خارج از توان آن‌هاست.

مدل اقتصادی صنعت برق نادرست است و صدور مجوزهای انبوه بدون زیرساخت کارآمد نیست.

دولت با ورود به اجرا، در رقابت منفی با بخش خصوصی قرار گرفته است.

بدون اصلاحات ساختاری و خروج دولت از تصدی‌گری، بحران انرژی عمیق‌تر خواهد شد.