واگرایی رشد اقتصادی و رفاه خانوار؛ چرا ثمره رشد به سفره مردم نمی‌رسد؟

تاب‌آوری اقتصاد کلان و تاب‌آوری خانوار دو مفهوم متفاوت هستند که نباید یکسان فرض شوند.

اقتصاد کلان ممکن است فعال باشد اما خانوارها زیر فشار تورم فرسوده شوند.

وضعیت معیشتی خانوارها به دلیل تورم مزمن و کاهش ارزش پول ملی ناپایدار است.

تاب‌آوری خانوار به معنای حفظ استانداردهای زندگی است که اکنون در حال فروپاشی است.

رشد اقتصادی ۳.۸ درصدی در کنار رشد منفی مصرف خصوصی، نشان‌دهنده شکاف رفاهی است.

رشد هزینه‌های دولتی در مقابل کاهش مصرف خصوصی، تفاوت تاب‌آوری دولت و مردم را نشان می‌دهد.

دولت ابزارهای حفظ وضعیت را دارد اما خانوارها مستقیماً در معرض تورم و بیکاری هستند.

سیاستگذاران بیشتر بر ثبات کلان تمرکز دارند تا رفاه واقعی مردم.

فشار معیشتی ریشه اصلی نارضایتی‌های اجتماعی و احساس بی‌آیندگی است.

مهار تورم از طریق کاهش کسری بودجه، شرط اصلی بازسازی تاب‌آوری خانوار است.

رشد اقتصادی باید فراگیر باشد تا منافع آن به سفره مردم برسد.

سیاست‌های حمایتی باید هوشمند و متناسب با نیاز واقعی خانوارها طراحی شوند.

کاهش ریسک‌های خارجی و آزادسازی اقتصادی برای تحقق رشد فراگیر ضروری است.

سیاستگذاری باید از دوام دولت به سمت امنیت معیشتی و امید به آینده تغییر جهت دهد.