اخبار قانون روابط موجر و مستاجر ۱۳۵۶

قانون روابط موجر و مستاجر مصوب ۱۳۵۶، مجموعه‌ای از مقررات حاکم بر اجاره اماکن تجاری است که با هدف حمایت از مستاجر، مفهوم «حق کسب و پیشه» را در نظام حقوقی ایران تثبیت کرد. این قانون با دشوار کردن تخلیه ملک پس از پایان قرارداد، ارزش اقتصادی واحدهای تجاری را به دو بخش مالکیت و سرقفلی تقسیم کرد و ساختار قیمت‌گذاری و سرمایه‌گذاری در بازار املاک تجاری را تغییر داد. تداوم اجرای این مقررات برای قراردادهای قدیمی، همچنان یکی از عوامل کلیدی در تعیین هزینه‌های کسب‌وکار و پیچیدگی‌های حقوقی بازار تجارت ایران محسوب می‌شود.